Γράμμα του Μητροπολίτη Ιταλίας Σπυρίδωνος
προς τον Μητροπολίτη Φιλαδελφείας Μελίτωνα
περί της ρουμανόφωνης ενορίας Ρώμης

( 21 Ιανουαρίου 1995 )


Ἀρ. Πρωτ. 072/95

Τῷ Σεβασμιωτάτῳ Μητροπολίτῃ Φιλαδελφείας
κ. Μελίτωνι,

εἰς Φανάριον.

Σεβασμιώτατε,

Εἰς ἀπάντησιν πρὸς τὸ ἀπὸ 25ης Νοεμβρίου 1994 γράμμα τῆς Ὑμετέρας Σεβασμιότητος, γνωρίζω αὐτῇ τἀκόλουθα :

         1) Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Ἰταλίας ἵδρυσε κατ’ Ἰανουάριον τοῦ 1994 “ρουμανόφωνον” ἐν Ρώμῃ ἐνορίαν, κατόπιν ἐπανειλημμένων καὶ ἐπιμόνων γραπτῶν αἰτήσεων καὶ ἐκκλήσεων ἑβδομήκοντα περίπου αὐτόθι διαβιούντων ρουμάνων ὀρθοδόξων πιστῶν, οἵτινες, ἄμοιροι κατ’ οὐσίαν καὶ τῆς στοιχειωδεστέρας ἔτι πνευματικῆς καὶ θρησκευτικῆς μερίμνης, διέτρεχον τὸν σοβαρώτατον κίνδυνον ὅπως καταστῶσι θύματα τοῦ οὐνιτικοῦ ρωμαιοκαθολικισμοῦ, ὡς συνέβη ἤδη ἐν τῇ περιπτώσει ἑκατοντάδων ἄλλων ἐν Ρώμῃ διαβιούντων ρουμάνων κατὰ τὴν τελευταίαν δεκαετίαν.

Πρὸς τούτοις τὴν ρουμανόφωνον ἐνορίαν ταύτην ἵδρυσεν ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Ἰταλίας λαβοῦσα σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν, ὅτι οὐδεμία ρουμανορθόδοξος ἐνορία ὑπῆρχεν ἐν Ρώμῃ, τοῦ “ἐνοριακοῦ” χαρακτῆρος μηδέποτε προσδοθέντος ὑπὸ τῶν δέκα περίπου ἐν Ρώμῃ ἐκκλησιαζομένων ρουμάνων εἰς τὰς δὶς ἢ τρὶς κατ’ ἔτος συντόμους ἐπισκέψεις τοῦ ἐκ Βάρης ρουμανορθοδόξου ἱερέως Michail Driga, ἱερουργοῦντος εἴτε ἐν ρωμαιοκαθολικοῖς ναοῖς εἴτε ἐν χώροις στερουμένοις ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτῆρος, ἀρνουμένου δὲ συστηματικῶς ὅπως ἱερουργήσῃ ἐν τῷ φιλαδέλφως προσφερθέντι αὐτῷ ἑλληνορθοδόξῳ ἡμῶν παρεκκλησίῳ. Συναφῶς θὰ ἔδει ἵνα σημειωθῇ, ὅτι ὑπάρχουσι καὶ γραπταὶ μαρτυρίαι ρουμάνων, ἱεραρχῶν τε καὶ ἐνταῦθα ὑπηρετούντων ἱερέων, περὶ τῆς παντελοῦς ἐλλείψεως ρουμανικῆς ἐνοριακῆς δομῆς ἐν Ρώμῃ μέχρι τῆς ἱδρύσεως τῆς ὡς ἄνω ρουμανοφώνου ἐνορίας ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰταλίας.

         2) Ἐντασσόμενος ὁ ἱερομόναχος Stefan Popa εἰς τὸν Κλῆρον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰταλίας, ἔδωκε γραπτήν τε καὶ προφορικὴν ὑπόσχεσιν, ὅτι οὐδέποτε ἤθελε ἐκφέρει, δημοσίως ἢ ἰδιωτικῶς, ἀρνητικὴν γνώμην περὶ τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ρουμανικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἢ περὶ τοῦ ἐν Ἰταλίᾳ ὑπηρετοῦντος ρουμανικοῦ Κλήρου. Τὴν ὑπόσχεσιν ταύτην ἐτήρησεν ὁ ἐν λόγῳ εἰς τὸ ἀκέραιον μέχρι τῆς στιγμῆς ταύτης. Καὶ οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλ’ ἐπανειλημμένως, κατὰ προτροπὴν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ὁ ἐν λόγῳ ἐξεφράσθη ἐπαινετικῶς καὶ ἀπὸ τῶν μέσων ἐνημερώσεως ὑπὲρ τῆς τε εἰρημένης Ἱεραρχίας καὶ τοῦ ἐνταῦθα ρουμανικοῦ Κλήρου.

         3) Ὁ ἱερομόναχος Stefan Popa ἔχει κανονικὴν κατὰ πάντα τὴν ἱερωσύνην, ἐπαναχειροτονηθεὶς ὑπὸ Ἱεράρχου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὀλίγον πρὸ τῆς ἐντάξεως αὐτοῦ εἰς τὸν Κλῆρον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰταλίας.

         4) Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Ἰταλίας, διὰ τοῦ ὑποσημειουμένου, ἐπανειλημμένως ἐδήλωσε τῷ τε ὁσιολογιωτάτῳ ἱερομονάχῳ κ. Stefan Popa καὶ τῷ ἐκκλησιαστικῷ συμβουλίῳ τῆς ἐν Ρώμῃ ρουμανοφώνου ἐνορίας αὐτῆς, ὅτι οὐδέποτε ἤθελε παρεμποδίσει τὴν προσχώρησιν ταύτης εἰς τὴν ἐν διασπορᾷ δομὴν τῆς Ρουμανικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν ἡ ἐν λόγῳ ἐνορία ἤθελε ζητήσει τοῦτο.

*  *  *

         Ὁ γράφων φρονεῖ, ὅτι τὸ ὅλον περὶ οὗ ὁ λόγος ζήτημα προὐκλήθη ὑπὸ τοῦ ἱκανοῦ καὶ πολυπράγμονος ἐν Μιλάνῳ αἰδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου Traian Valdmann, ἀρχιερατικοῦ ἐν Ἰταλίᾳ ἐπιτρόπου τοῦ ἐν Δυτικῇ Εὐρώπῃ Ἐξάρχου τῆς Ρουμανικῆς Ἐκκλησίας, φοβουμένου ἐνδεχομένην στέρησιν τῆς τελευταίας ταύτης ἰδιότητος αὐτοῦ διὰ τὸ εὐπαίδευτον, ἀλλὰ καὶ ἄγαμον, τοῦ ἱερομονάχου Stefan Popa.

         Δέον προσέτι ἵνα σημειωθῇ, ὅτι ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Traian Valdmann χαρακτηρίζεται ὑπὸ ἄκρου ἐθνικισμοῦ, δι’ ἐγκυκλίου μάλιστα γράμματος αὐτοῦ προτρεψάμενος πρὸ διετίας τοὺς ὁμοεθνεῖς αὐτοῦ ὅπως ἐκκλησιάζωνται ἀποκλειστικῶς παρὰ ρουμάνοις κληρικοῖς.

*  *  *

         Πρὸς τοῖς ὡς ἄνω σημειωθεῖσιν εἰς ἀπάντησιν πρὸς τὸ σχετικὸν ἔγγραφον τῆς ὑμετέρας Σεβασμιότητος θεωρῶ σκόπιμον, ὅπως γνωρίσω τῇ ὑμετέρᾳ Σεβασμιότητι, ὅτι ὁ ὁσιολογιώτατος ἱερομόναχος κ. Stefan Popa, διδάκτωρ τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, προσφέρει πολυτίμους ὑπηρεσίας τῇ Ἱερᾷ Μητροπόλει Ἰταλίας, ἐξυπηρετῶν ἀπό τινος καὶ τὴν ἑλληνορθόδοξον ἡμῶν ἐν Ρώμῃ ἐνορίαν. Σημειωθήτω ἐπίσης, ὅτι εἰς τὸν κληρικὸν τοῦτον ὀφείλεται ἐν πολλοῖς ἡ παντελὴς σχεδὸν διάλυσις τῆς ὑπὸ τὸν “ὀρθόδοξον ἐπίσκοπον” Antonio De Rosso “Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἰταλίας”.


Ἐπὶ δὲ τούτοις διατελῶ,

ἐν Βενετίᾳ τῇ 21ῃ Ἰανουαρίου 1995,

μετά πολλῆς ἀδελφικῆς ἀγάπης,

[ ὑπογραφή ]

(   ὁ Ἰταλίας Σπυρίδων )